Pipisinin çiş yapmaktan başka bi işe daha yaradığını gören toy oğlanlar gibiyim. Plansızım, zamansızım, istediğim hiçbi şeye maddi ve zaman düzleminde yetişemiyorum. Ev-iş, iş-ev, işte öğrenilenlerin aşırı sınırlı kalması, yorucu bunların hepsi de.
Mutsuzluk bi de. Mutsuzluk. Kararsızlığımı ve isterikliğimi artıran yegane etmen. Ne yapmalıyım, neye yönelmeliyim, değişikliğe mi gitmeliyim, sabretmeli miyim, bi bilsem...
İlgi istiyorum deli gibi. Hani herkes değil, hani arkadaşlarım, belki. Ama birileri çıksın beni pohpohlasın. Çok yakınımdaki insanların haricinde birileri için taşıdığım bi önemim olsa keşke.
Hani ben artık yalnızlığı taşıyamaz oldum ya. Hani kim olduğu önemli değil de birilerini sevmeye çok açık ve hazırım ya hani, hani sevgi içimde birikti birikti de taşma seviyesine geldi ya, yazık olacak o kişiye. Bunu o kadar açık ve net biliyorum ki...
Hani böyle beylik laflar ediyorum ya, hayat döndürüp damlası damlasına yalattı tükürdüklerimi hep, istisnasız! Belki bunu da yalatır, umarım.
O kadar açım ki sevilmeye, dokunulmaya, sevgimi hissettirmeye, yaşatmaya, yaşamaya, gülmeye, eğlenmeye, duygulanmaya, ağlamaya, kaskatı kesilip taş olmaya.
Belki iyi olur her şey. O kadar ihtiyacım var ki buna inanmaya.
Çıkma karşıma onuncu adam. Ben henüz hazır değilim.
